Ondermijning pand

Henk is geen professionele vastgoedbelegger. Hij heeft één extra pand — het ouderlijk huis van zijn moeder, dat hij na haar overlijden heeft aangehouden als aanvullend inkomen voor later. Hij verhuurt het al vier jaar zonder problemen.

Tot zijn nieuwe huurder. Een man van in de veertig, die zich vriendelijk en rustig presenteerde. Twee maanden huur vooruit betaald, geen geklaag. Maar na drie maanden begon de buurt te reageren. Eerst via een appje van de buurman: “Weet je wie er allemaal bij jou in het huis komen?” Toen een brief van de gemeente over een buurtmelding in het kader van het Bibob-beleid.

Henk googelt ‘s avonds. Hij leest over de Wet Damocles. Over hoe gemeenten panden kunnen sluiten als er criminele activiteiten hebben plaatsgevonden — ook als de eigenaar niets wist. Hij leest dat ‘niets weten’ geen verweer meer is als je als eigenaar aanwijzingen had en daar niets mee deed. De buurtmelding is een aanwijzing.

Hij wil naar de politie. Maar wat meldt hij dan precies? Dat de buren het raar vinden? Dat er wat meer mensen langskomen? Hij heeft niets concreets. En hij wil zijn huurder niet onterecht beschuldigen als er niks aan de hand is.

Uiteindelijk besluit hij een recherchebureau in te schakelen. Hij wil weten wat er in zijn pand gebeurt — feitelijk, gedocumenteerd, zonder aannames. Als er niets is, slaapt hij weer rustig. Als er wel iets is, heeft hij een dossier en kan hij handelen vóórdat de gemeente dat voor hem doet.

Wat maakt het verschil

“Passiviteit bij signalen is juridisch geen neutrale positie. Wie aantoonbaar heeft nagevraagd en professioneel heeft gehandeld, staat sterker als het toch fout blijkt.”

Financiele context

Een bestuurlijke sluiting voor drie maanden kan de eigenaar meer dan €100.000 kosten, inclusief gederfde huur en mogelijke aanschrijvingskosten.