Verzuimfraude

Peter leidt een installatiebedrijf met 34 mensen. Hij heeft hard gevochten voor de cultuur in zijn bedrijf: mensen die voor elkaar instaan, die trots zijn op hun werk. Tot Rick zich zes maanden geleden ziek meldde.

In het begin was er begrip. Rick had rugklachten, de bedrijfsarts bevestigde dat hij niet kon werken. Maar na vier weken begon het gefluister. Collega’s zagen zijn auto staan bij een klussenbedrijf in de buurt. Iemand herkende hem op een marktplaats-foto van een schilderklus. En vorige week stuurde een monteur volledig vertrouwelijk een screenshot: Rick, werkend op een dakproject, twee steden verder.

Peter roept HR erbij. De HR-adviseur is duidelijk: “We kunnen hem niet ontslaan op basis van geruchten en screenshots. We hebben objectieve vaststelling nodig. Anders riskeren we een loonsanctie of erger.” Peter knijpt zijn kaken op elkaar. Hij weet dat ze gelijk heeft. Maar intussen betaalt het bedrijf elke maand zijn salaris door, en staat zijn team er niet goed bij.

Het gaat hem niet eens zozeer om het geld, hoewel drie mille per maand niet niks is. Het gaat om wat het doet met zijn mensen. “Waarom hij wel en wij niet?” is de vraag die hij in de ogen van zijn monteurs leest. Elke dag dat dit doorgaat, ondermijnt het zijn gezag en de teamcultuur die hij jaren heeft opgebouwd.

Hij schakelt een recherchebureau in voor observatie. Niet om Rick te grazen te nemen. Maar om helderheid te krijgen. Als Rick echt werkt terwijl hij ziekgemeld is, dan wil Peter een juridisch houdbaar dossier. Als hij het bij het verkeerde eind heeft, wil hij dat ook weten — en rust in zijn hoofd.

Wat maakt het verschil

“Zonder vastlegging staat de werkgever juridisch zwak. Met objectieve observatie en documentatie ontstaat een dossier dat stand houdt bij de kantonrechter.”

Financiele context

Langdurig verzuim kost €3.000 per maand in loondoorbetaling, exclusief productieverlies, vervanging en teamdemotivatie.